ourai

پیچیده در حجاب‌هایِ تودرتو

خود را ز خویش، پناه می‌دادم

گمانم این بود که شکستنی‌ام

گِردِ خود، دیوارها کشیدم

لرزشی از ژرفنا، پی‌درپی

پرده‌ای، باز پرده‌ای فروریخت

سر برون آوردم از پناهگاهم

به خود اجازه دادم زخم بخورم

گویی از اینجا نه، دیده نمی‌شد

بر لبه‌ای بی‌نرده ایستادم

نسیمی کوچک تعادلم را می‌رُبود

و باز، لمس‌کنان پیش می‌رفتم

اکنون شکلِ من نقش می‌بندد (نقش می‌بندد)

بر کرانهٔ دل، در نسیم لرزان

تا از آن‌سو، سیمایم به چشمت آید (از این‌سو)

بی‌وقفه می‌افروزم، گام می‌زنم

آوازِ نشانه را

(تا هر کجا)

ناگاه نزدیک شدیم

دریچه‌ای به‌سویِ تو، کم‌کم پیدا

خواستم پُلی یک‌پارچه بکشم

تا آن احساس را دریابم

اما در برابرِ دردی که گشودی

پاسخی در آستینم نداشتم

آن چیزی را که می‌بایست گفت،

نیافتم — خاموش ماندم

تو چه می‌خواهی؟ من چه توانم گفت؟

هر بار، بارِ اول است — غرقِ اندیشه می‌مانم

اما اگر هم نرسد،

باز می‌خواهم برسانم

اکنون، چون رهنمایِ صدا (رهنما)

کرانهٔ دل، به سویِ تو می‌کشد

پایم می‌لغزد، هنوز ترسانم (به سویِ تو)

لرزان، در شکستن هم

می‌خواهم برسم

تیری که گمان می‌کردم یک‌سویه بود،

بازگشت — و نوایِ تو به اینجا رسید

آه، چه دل‌گرم، چه گرم،

ریسمانِ جانم گشت

روزی همهٔ صداها خاموش می‌شوند

و ما به روزمرّگیِ خود باز می‌گردیم

حتی آن‌گاه که هر یک، تنها می‌زییم،

می‌خواهم طنینی شوم که خاموش نمی‌گردد

هرجا که هستی، به یادم آور

به هر شهر که می‌روی، با خود ببر

صدایِ ما را، آوازِ ما را،

رها مکن

اکنون شکلِ من نقش می‌بندد (نقش می‌بندد)

کرانهٔ دل، لرزان در باد می‌گسترد

به راهِ صدا می‌روم، در آن‌سو (از اکنون)

بارها و بارها، نوایِ تو را

می‌خواهم بشنوم

از کرانهٔ دل می‌گذرم، به دیدارت می‌آیم

آیا منتظرم خواهی ماند؟

ما — حتی در گمراهی، گسسته نمی‌شویم

از کرانهٔ دل می‌روم، تا لمست کنم

تا آن‌جا که دلهره‌ها هم ناپیدا شوند (ما)

در همان نوایی که تویی، می‌دَوَم

خاموش هم اگر شود، خاموش نمی‌شود

در دلِ صدا